Chonlamark's profileA f t e r n ๐ ๐ n | S e ...PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    September 21

    ครั้งแรกกับครั้งสุดท้าย

     
    อาทิตย์ที่ 16 กันยายนที่ผ่านมาได้มีประสบการณ์ที่ดีกับการขับเครื่องบินครั้งแรกในชีวิต  ตื่นเต้นมากครับยิ่งกว่าเล่นเกมอีก  ครูฝึกให้ทำเกือบทุกขั้นตอนเว้น take off กับ landing  เป็นการฝึกที่ประทับใจมากครับ  บิน 11 โมงครึ่ง  จากดอนเมืองไปบางปะอินแล้วบินกลับมาดอนเมืองถึงเที่ยงเศษ ๆ เท่านั้นเอง  ลงจอดได้ไม่นานฝนก็ตกลงมาแบบฟ้ารั่วเลยทีเดียว  นั่งอยู่ที่โรงจอดเครื่องบินฝูง 604 ของกองทัพอากาศดอนเมืองอยู่เป็นชั่วโมง  ฝนซาก็ขี่มอไซต์กลับห้องที่หลักสี่  กลับถึงห้องยังไม่ทันตัวแห้งดีประมาณเกือบ 5 โมงเห็นข่าวออกทีวีตกใจมาก  เครื่องบินพานิชย์สายการบินวันทูโก เที่ยวบิน OG 269  แบบ MD82  บรรทุกพนักงานและผู้โดยสาร 130 ชีวิตเกิดอุบัติเหตุที่สนามบินภูเก็ตไฟลุกท่วมลำ  ตกใจมาก  นั่งดูทีวีติดตามข่าวจนดึกเลยวันนั้น  รู้สึกเสียใจแทนญาติผู้เคราะห์ร้ายซึ่งมารู้ทีหลังว่าตายถึง 89 คน!!  เป็นข่าวช็อคทุกคนในวงการและได้แต่หวังว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีก
     
    ไม่น่าเชื่อว่า..."วันนี้เป็นวันแรกในชีวิตกับการขับเครื่องบินของผม   แต่เป็นวันสุดท้ายในชีวิตการบินของชายคนหนึ่ง"
     
    ขอแสดงความเสียใจ
    September 10

    flight แรกกับ Cessna 152

     

    Image Hosted by ImageShack.us

    กลับมาแล้วครับ  สด ๆ ร้อน ๆ กับการนั่งเครื่องบินฝึกครั้งแรก!!
     
    เส้นทางบินคือจากสนามบินดอนเมืองไปสนามบินสหพัฒน์ อ.ศรีราชา จ.ชลบุรี  เวลานัดหมายบ่ายโมงแต่รอบก่อนหน้าบินกันเร็วเลยเปลี่ยนเวลามาเป็นเที่ยงตรง  เตรียมตัวแทบไม่ทันเพราะเพิ่งมารู้ตอนประมาณ 11 โมง  อาบน้ำแต่งตัวกินข้าวครึ่งชั่วโมงแวะรับไอ้สิวตรงไอทีสแคว์แล้วบิดหมดไมค์ไปสนามบินทหารอากาศดอนเมือง
     
    พอถึงก็เจอครูฝึกรออยู่แล้ว  เข้าห้องน้ำก็ออกเดินทางเลย  มีเครื่อง 2 ลำ เราบินไปแบบเกาะกลุ่ม (formation flight) เนื่องจากมีวิทยุสื่อสารกับภาคพื้นแค่ลำเดียว  อีกลำวิทยุเสียตั้งแต่เมื่อวาน  ผมได้นั่งลำที่วิทยุดี  ได้ฟังการสนทนาแต่เสียงไม่ชัดเลย  ฟังลำบากมากเพราะเครื่องยนต์ดัง  เข้าใจความรู้สึกนักบินเลย
     
    การเดินทางเริ่มต้นพร้อมคำว่า clear และสัญญาณมือชูนิ้วโป้งขึ้น  นักบินก็ทำการติดเครื่องยนต์  เสียงดังกลบทุกอย่าง  แม้จะนั่งติดกันกับนักบินแต่ก็ต้องคุยกันผ่าน headband เพราะเสียงเครื่องยนต์ดังจริง ๆ ขนาดปิดหน้าต่างอะไรหมดแล้ว  ใส่หูฟังได้สักพักนักบินก็เช็คอุปกรณ์และเริ่มติดต่อกับหอบังคับการบิน (หอฯ) เพื่อขออนุญาตบินไปสนามบินปลายทาง
     
    " Don Moung tower HS-BSA and HS-BSB VFR to Sriracha ..........."  ไอ้ที่เป็นจุด ๆ นั่นฟังไม่ออก  เสียงเบามากส่วน HS-BSA อ่านว่า hotel sierra bravo sierra alpha  เป็นชื่อเรียกเครื่องบิน (callsign) เวลาสนทนากันจะเป็นแบบ half duplex คือสลับกันพูดจะพูดพร้อมกันไม่ได้และใช้คลื่นความถี่เดียวกันเครื่องบินทุกลำในย่านความถี่จะได้ยินกันหมด  เวลาคุยกันจึงต้องเรียกชื่อคนที่จะคุยด้วยก่อนแล้วตามด้วยชื่อตัวเองตลอดจะได้รู้ว่าจะคุยกับใคร
     
    ทางหอก็ตอบมาว่าวิ่ง (taxi) ไปรอขึ้นที่ทางเข้ารันเวย์ 21 ซ้าย (21L) ระหว่างทางก็จะให้ข้อมูลที่สำคัญได้แก่ QNH และ squawk   QNH เป็นค่าความดันอากาศเทียบจากระดับน้ำทะเลปานกลาง  เพราะอุปกรณ์วัดความสูงในเครื่องบินวัดค่าความกดอากาศที่เปลี่ยนไปนั่นเอง   ส่วน Squawk อ่านว่า สคว๊อก ... มันคือค่า Transponder มีตัวเลข 4 ตัว ที่หอบังคับการบินจะเป็นคนกำหนดให้เราก่อนที่เราจะทำการขึ้นบิน หรือพูดง่ายๆ ก็ก่อนที่เครื่องบินเราจะเริ่มขยับนั่นแหละครับ เพื่อ identify บนหน้าจอเรดาร์ของ ATC ว่าเครื่องที่ได้รับหมายเลขนี้ คือเครื่องบินของใคร แบบไหน สายการบินอะไร ... เป็นชุดตัวเลขแทนรายละเอียดอื่นๆ
     
    พอ taxi (วิ่ง)ไปถึงจุดรอบินขึ้น (holding point) นักบินก็ทำการทดสอบเครื่อง (engine run up) โดยเร่งเครื่องเต็มที่  จากนั้นหอฯก็สั่งให้ตั้งตัวบนรันเวย์ (line up)  เท่มากเลยมาตั้งลำพร้อมกันสองลำโดยหอใช้ภาษา (phrase.) ว่า

    " HSBSA and SB, line up runway 21L"

    และไม่นานก็สั่งอนุญาตให้บินขึ้นได้ (clear for take off)

    " HSA and SB, after airborne maintain runway heading and tower frequency wind 200 degree 10 knot runway 21L clear for take off "

    เครื่องบินเร่งความเร็วเต็มที่  และค่อย ๆ ยกตัวสูงจากพื้นในไม่ช้า  ความรู้สึกอธิบายยากเลยทีเดียว  เผลออุธานออกมาเบา ๆ "สุดยอด!!!!"  และเครื่องเราก็ค่อย ๆ ลอยระล่องไปตามทางที่ ATC กำหนด 

    Image Hosted by ImageShack.usImage Hosted by ImageShack.us

    เครื่องค่อย ๆ ไต่ความสูงขึ้นเรื่อย ๆ ช้า ๆ และเลี้ยวออกไปทางนนทบุรี  เหวอ! มองลงไปเห็นรถยนต์ต์คันเท่ามด  ทุกอย่างถูกย่อส่วนลงหมด  เวลาบินก็จะได้ยินเสียงการสื่อสารมาเป็นระยะ ๆ  อากาศดีไม่มีเมฆแต่เครื่องบินค่อนข้างแกว่งเพราะลมแรงนิดหน่อย  ความรู้สึกคล้ายเอาเรือเล็กออกทะเลจริง ๆ มันกึกกัก ๆ  มึนหัวเล็กน้อยพยายามมองไปไกล ๆเลยโอเค

    บินไปไม่นานก็ถึงจุดรายงานตัว (reporting point)  จุดนี้เรียกว่าจุด S (sierra point) หรือตัวเมืองสมุทรสาครนั่นเอง  อ้อลืมบอกไปตอนนี้ปรับคลื่นความถี่ติดต่ออยู่กับ approach เรียบร้อยแล้วตั้งแต่พ้นเขตสนามบินมาได้ระยะหนึ่ง

    S point เต็มไปด้วยนาเกลือครับ  วิวชายทะเลสวยดี  ไม่นานก็บินเหนือทะเล   ลมนิ่งมากครับบินเหนือทะเล  บินนุ่มมาก ๆ  เรือจับปลาเพียบเลย  โดยเฉพาะปากแม่น้ำเจ้าพระยา  สงสัยปลาเยอะมากเพราะเรือมากระจุกอยู่ที่เดียวกันหมดเลย  ระหว่างนี้ก็พยายามชวนพี่ครูฝึกบินคุยและก็ถ่ายรูปไปตลอดทางไม่รู้ครูรำคาญรึเปล่า - -" ขอโทษนะคร้าบ

     

    Image Hosted by ImageShack.usImage Hosted by ImageShack.us
     
    เครื่องคล่อยบินผ่านเกาะสีชัง  สวยดีและเริ่มเข้าชลบุรีและเริ่มทำการลงจอดที่สนามบิน  ทำการขออนุญาตร่อนลงแต่ไม่มีคนตอบสงสัยช่างจะไม่อยู่  เลยต้องร่อนลงเองโดยค่อย ๆ ลดความสูงลงจาก 2000 ฟุตที่เป็นความสูงที่ใช้บินมาตลอดทางมาเป็น 1000 ฟุตเหนือสนามบินและเข้า left down wind ลดความเร็วและความสูงลงเรื่อย ๆ  มองลงไปแล้วน่ากลัวมาก  เพราะสนามบินอยู่ระหว่างถนนสองเส้น  รถเต็มถนนวิ่งขวักไขว่  ร่อนลงสูงกว่ารถไม่มากเลยจริง ๆ    ไม่กี่อึดใจก็ลงจอดที่สนามบินอย่างปลอดภัย
     
    แวะซื้อของกินสักพักก็นั่งรถกลับดอนเมืองโดยสวัสดิภาพ
     
     

    Image Hosted by ImageShack.us

    สัปดาห์หน้าจะบินไปอยุธยา-บางปะอิน 1 flight และสมุทรสาครอีก 1 flight  และจะมาเล่าให้ฟังอีกนะครับ  :D
     

    August 24

    simulation room

     
    Image Hosted by ImageShack.usImage Hosted by ImageShack.us

    วันนี้เรียน 8 โมงเช้า  เลิกเรียนบ่าย 2 โมง  กลับถึงห้องเกือบ 3 โมง ... จำเจเป็นประจำแบบมาเกือบ 1 เดือนแล้วเห็นจะได้
     
    ช่วงนี้เรียนภาคปฎิบัติในห้อง simulation  เวลาเรียนก็เป็นการฝึกจัดเครื่องบินเข้าและออกสนามบินตามลำดับก่อน-หลังตามความเหมาะสมบนความปลอดภัยโดยอิงกับกฏเกณฑ์ที่ได้เรียนมา  โดยมีเพื่อน ๆ ช่วยเป็นนักบินกันคนละลำและมีครู ๆ คอย observe อยู่อย่างใกล้ชิด   ทุกอย่างถูกจำลองขึ้นมา  มีสนามบินดอนเมืองจำลองให้เครื่องบินขึ้น-ลง  เครื่องบินจำลองขนาดจิ๋วที่นักบินใช้ถือและเดินบอกตำแหน่ง  หอบังคับการบินจำลองให้คนที่จะฝึกขึ้นไปบังคับสั่งการคนที่เป็นเครื่องบินผ่านทางวิทยุสื่อสารแบบ walky-talky  การฝึกทุกวันที่ผ่านไปก็เพิ่มดีกรีความยากขึ้นเรื่อย ๆ  โดยมีการฝึกซ้อมกันหลายรอบก่อนจะมีการสอบเก็บคะแนนในแต่ละขั้นตอน  ฝึกซ้ำแล้วซ้ำอีกเพื่อให้เกิดความชำนาญ  มีสถานการณ์มาใหม่บ้างเป็นบางครั้งให้ตื่นเต้น
     
    Image Hosted by ImageShack.usImage Hosted by ImageShack.us

     
    แต่ที่น่าตื่นเต้นที่สุดก็เมื่อเช้านี้  ได้รับข่าวจากส่วนกลางมาว่าอาทิตย์หน้าที่จะถึงนี้ (เสาร์ที่ 1 และอาทิตย์ที่ 2 กันยายน 2550) พวกเราทุกคนจะได้ไปเรียนการบินและบินจริง ๆ กับเครื่องบินฝึกคนละ 5 ชั่วโมง   ไม่แน่ใจว่าจะได้ขับด้วยหรือเปล่าแต่นี่จะเป็นประสบการณ์นั่งเครื่องบินครั้งแรกในชีวิต   จะถ่ายรูปบนฟ้าและเล่าประสบการณ์ให้ฟังในครั้งหน้านะคร้าบ (อิอิ)
     
    Image Hosted by ImageShack.us 
    July 04

    Takorobot (Takoyaki+robot)

     

    Image Hosted by ImageShack.us

     

    เสาร์ที่ผ่านมาว่างจัดไม่มีอะไรทำ+หิวทาโกะยากิมากกกกกกกเพราะดู UBC ช่องรายการอาหารญี่ปุ่นบ่อยเลยสะสมความอยากกินมานาน  ไม่รู้ไปกินที่ไหนแต่จำเฮียกอล์ฟเคยบอกว่าที่ Espanade มีร้านใหญ่  ไหน ๆ กินทั้งทีนานปีมีหนเลยขอกินแบบเจ๋ง ๆ สักมื้อ พอต้อย approved ก็ขี่มอไซด์จากหลักสี่ไปกินทาโกยากิเป็นมื้อเช้าที่ Espanade (เป็นมื้อเช้าที่ไกลที่สุดในรอบหลายปี)  เช้าวันเสาร์ถนนค่อนข้างว่างจากหลักสี่มารัชดาฯ 45 นาทีก็ถึง  เดินวนชั้นใต้ดินไม่นานก็เจอร้านใหญ่ร้านนึง  ไม่ขายอะไรนอกจากทาโกะยากิ (มีอยู่ร้านเดียว) ซัดไป 10 ลูกชาเขียวสองแก้วฟาดไป 180 บาท  แต่ไม่อิ่ม...
     
    ผละจากร้านเดิมมาเจอฮะจิบังราเม็ง  บะหมี่หมายเลข 8  กินก๋วยเตี๋ยวคนละชามค่อยยังชั่วหน่อย  อ่านมาถึงตรงนี้อาจจะเข้าใจกันไปเองว่าผมจะมากินทาโกะแล้วกลับบ้าน  นั่นเป็นเป็นแค่เป้าหมายที่สองถึงสาม  เป้าหมายหลักของทริปนี้คือดูหนังที่ทุกคนรอคอย Transformer นั่นเอง  ไม่ให้เสียเวลาเดินตรงดิ่งขึ้นชั้น 2 ไปซื้อตั๋วหนังที่นั่งหลังสุดตรงกลางเด๊ะ 160 บาทสองที่  ระหว่างรอโยนโบว์ไป 1 ตาฆ่าเวลาไป 320 บาท  ค่ารองเท้า 2 คู่ 80  ถุงเท้า 1 คู่ 40  คนละ 1 ตา 2 คน 2 ตา 200 บาท = 320 จ่ายเงินพร้อมตะโกนไปว่าแพงชิบห_ย! (ตะโดนในใจ)  เล่นตาเดียวมันไม่คุ้มอ่ะเซงนะ
     
    หาทางเข้าโรงหนังอยู่พักนึงก็เจอ (ทางงงนะ)  หนังมันส์ดีให้ 8/10 คะแนน  เอฟเฟคดีมาก  มันส์สะใจ  เปิดตัวหวือหวาเจ๋งสุด ๆ  แต่ขอหักคะแนนตรงที่ทำไมต้องมีฉากโจ๊กของหุ่นยนต์ตอนกลางเรื่องซึ่งกินเวลานานมาก  หนังบู๊ขาดความต่อเนื่องไปเลย  ไม่รู้ว่า point คืออะไรและหนังน้ำเน่า super hero ไปหน่อยคือรู้ว่าตอนจบพระเอกต้องชนะแต่น่าจะทำเนื้อเรื่องให้เดายากกว่านี้สักหน่อย  ตัวโกงก็ตายง่ายไป ฯลฯ เลยไม่ประทับใจเท่าที่ควร...ฮึ่ม
     
    ปล.นี่ถ้าไม่ได้กินทาโกะยากิมาก่อนดูหนังให้ 7 คะแนนไปแล้วนะเนี่ย
    ปล.2 ขากลับซิ่งแทบแย่เพราะฝนจะตก
     

    Image Hosted by ImageShack.us

    Bumblebee! รถ Chevrolet รุ่นอะไรใครทราบบ้าง??
     
     
     
     
     
     

    June 22

    ไปได้สวย

     วันนี้นึกครึ้มคว้าคีย์บอร์ดมาพิมพ์บล็อกเป็นครั้งแรก  ไม่รู้จะพิมพ์อะไรเอาเป็นว่านึกอะไรได้ก็จะพิมพ์ไปเรื่อย ๆ ละกันนะ  อย่าเพิ่งเบื่อก่อนล่ะ...
     
    ถ้าใครยังได้ติดต่อผมอยู่ก็จะพอได้ทราบว่าตอนนี้ผมได้เป็นพนักงานบริษัทวิทยุการบินฯ มาเป็นเวลาย่างเดือนที่สี่แล้ว  ตำแหน่งเจ้าหน้าที่ควบคุมการจราจรทางอากาศ...  แต่ยังหรอก  บริษัทยังต้องให้ผมเรียนรู้อะไรอีกมากมายอีกสองถึงสามปีถึงจะได้ปฏิบัติงานจริง ๆ ที่สนามบินจริง ๆ โดยมีชีวิตผู้โดยสารบนเครื่องบินที่มีชีวิตจริง ๆ ที่ฝากชีวิตไว้กับกัปตันและกัปตันก็อยู่ในการควบคุมเส้นทางบิน  ความเร็ว  ความสูง ฯลฯ โดยเจ้าหน้าที่ควบคุมการจราจรทางอากาศที่ผ่านการอบรมแล้วมาปฏิบัติงาน
     
    ช่วงนี้วัน ๆ ก็จะมีแต่การเรียน (ขี้เกียจอ่านหนังสือมากมาย)  สามเดือนที่ผ่านมาเรียนหนัก + กดดันเพราะเป็น intensive course ของบริษัท  ต้องตื่นตี 5 ทุกวันเพราะบริษัทอยู่ไกลจากห้องพักของผมพอสมควร (ดอนเมือง-สาธร)  เรียนทั้งวันจันทร์-ศุกร์สอบทุกสองสัปดาห์  สอบได้สองครั้งก็เปลี่ยนเป็นภาคปฏิบัติเอาความรู้ที่เรียนภาคทฤษฎีมาประยุกต์ใช้งานกับ Tower Simulator หรือสนามบินจำลองที่บริษัทเขียนโปรแกรมขึ้นมาโดยเฉพาะให้พนักงานใหม่ได้ฝึกควบคุมเครื่องบินเสมือนจริงผ่าน จอ projector ขนาดใหญ่  เดชะบุญอันใดไม่ทราบผมได้เป็นคนแรกของวันแรกในการเข้า SIM (Simulator) วันเกิดผมพอดี 11 เมษาฯ  ตื่นเต้นมากและรู้สึกยาก  แต่ก็ทำได้  ผ่านไปได้ดีจนเรียนจบหลักสูตรอย่างประทับใจและดีใจมากที่ได้เป็นพนักงานบริษัทเต็มตัวอย่างภูมิใจ
     

     
    ตอนนี้บริษัทก็ส่งพวกผมมาเรียนต่อที่สถาบันการบินพลเรือน (แถวจตุจักร)  เดินทางสะดวกขึ้น  ตื่นสายขึ้นได้   แต่ต้องเรียนปนกับชาวต่างชาติเป็นมัลดีฟ 6 คน  กัมพูชา 3 คน  และก็ยังมีทหารจากกองทัพอากาศมาเรียนด้วย 4 คนและจากทหารเรืออีก 5 คน  class เราจึงเป็น class ที่ใหญ่และเนื้อหาที่สอนจำเป็นต้องเป็นภาษาอังกฤษ  ครูที่มาสอนทุกท่านเป็นคนไทย  ไม่ชำนาญภาษาอังกฤษแต่โชคดีที่เราเรียนกันมาพอสมควรบ้างแล้วจาก Intensive corse เราจึงไม่เครียด  บรรยากาศสบาย ๆ บ่าย 3 โมงก็เรียนเลิก
     
    สัปดาห์หน้าก็เริ่มที่จะเข้า SIM แล้ว  เรียนน่าจะสนุกขึ้น  วันนี้ก็พิมพ์มาเยอะแล้ว  แล้วจะมาเล่าให้ฟังอีกว่าบรรยากาศเป็นยังไงนะ...
     
     
     

    June 10

    สักวันฉันจะดีพอ